ای آنکه به تدبیر تو گردد ایام          ای دیده و دل از تو دگرگون مادام

ای آنکه به دست توست احوال جهان     حکمی بنما که گردد ایام به کام

صدای پای بهار آهسته آهسته می آید..............

آهسته اما امیدوار می آید

بگونه ای انتظار دیگر بار می آید

 آری بهار باکوله بار سبز خویش می آید.

بهار را باید باور کرد..................

زیرا که او آهسته آهسته می آید.... 

یک مشت دانه گندم توی پارچه ای نمناک خیس خوردند، جوانه زدند و سبز شدند.

کمی که بالا آمدند دورشان را روبانی قرمز گرفت و همسایه ی سکه و سیب شدند.

*بشقاب سبزه آبروی سفره ی هفت سین بود*

دانه های گندم خوشحال بودند و خیال شان پر بود از رقص گندم زار های طلایی.

آنها به پایان قصه فکر میکردند به قرص نانی در سفره و اشتیاق دستی که آن را می چیند.

اما برگ های تقویم تندو تند ورق خورد و سیزدهمین برگ پایان دانه های گندم بود.

روبان قرمز پاره شد و دستی دانه های گندم را از مزرعه کوچکشان جدا کرد.

رویای نان و گندم تکه تکه شد .

و این آخر قصه بود...

دانه ها دلخور بودند ازقصه ای که خدا برای شان نوشته بود.

پس به خدا گفتند:

این قصه ای نبود که دوستش داشتیم این قصه ناتمام است ونان ندارد.

خدا گفت:

قصه شما کوتاه بود اما ناتمام نبود.قصه شما قصه جوانه زدن بود و روییدن.

قصه سبزی،قصه ایی که برای فهمیدنش عمری باید زیست...

خدا گفت:

قصه شما اگرچه نان نداشت اما زیبا بود به زیبایی نان...

فراموش نمی کنیم خوب ها و خوبی های سال گذشته را

فراموش نمی کنیم زیبا ها و زیبایی های سال گذشته را

و فراموش نمی کنیم خدا را که دوباره بهاری نو به ما هدیه کرد

خــــــدایا شکـــــــــر

دوستای مهربونم یادمون باشه

موقع تحویل سال برای همه دعا کنیم

آخه میدونی میگن لحظه تحویل سال دعای با اخلاص حتما قبول میشه

عید ها می آیند و می روند

ولی من بی صبرانه چشم به راه آن عیدی هستم

که وجود خویش را قربانی کنم

عید امدنت...یا مهدی...