آقا سلام دختری از نسل سوم ام

 سر تا به پای هق هق و قدری تبسم ام

 شعرم دخیل بسته به تالار آینه

 همسایه با طواف پریشان مردم ام

 گفتی تمام رویش باران نصیب من

 گفتی که خاک باشم و حالا تیمم ام

 آب از سرم گذشته که مثل ستاره ها

 ما بین آسمان و زمین کاملآ گُم ام

 در کوچه های نیمه شب آواز می شوم

 تا نبض شهر پُر شود از هر ترنم ام

 وقتی همه به فکر شفایند و من جنون

 پس هی جنون به من بده آقای هشتم ام

 با عرض معذرت به بزرگی قبول کن

 از مادری کبوتر و از من که گندم ام

.

. 

زائری بارانی ام آقا به دادم میرسی؟    بی پناهم خسته ام تنها به دادم میرسی؟

گرچه آهو نیستم اما پر از دلتنگیم  ضامن چشمان؟آهو به دادم میرسی؟