چای با طعم خــــــدا

یا حســــــــین..

4god-61 — Sat, 26 Dec 2009 15:21:18 GMT

شهـــــــرسرد زیر پرچم های سیاه

شهــــرِسرد از نفس سینه زنان گرم می شود...

دُرست رو به روی خیمه های سبز بایست و نیت کن که دلت رقیق شود

و بفهمــد

حـسیـــــــــــن(ع) را......

(¯`'* کمتر از آهو که نیستم ...میشه ضامنم بشی؟...*'´¯)

4god-61 — Thu, 29 Oct 2009 13:23:18 GMT

آقا سلام دختری از نسل سوم ام

سر تا به پای هق هق و قدری تبسم ام

شعرم دخیل بسته به تالار آینه

همسایه با طواف پریشان مردم ام

گفتی تمام رویش باران نصیب من

گفتی که خاک باشم و حالا تیمم ام

آب از سرم گذشته که مثل ستاره ها

ما بین آسمان و زمین کاملآ گُم ام

در کوچه های نیمه شب آواز می شوم

تا نبض شهر پُر شود از هر ترنم ام

وقتی همه به فکر شفایند و من جنون

پس هی جنون به من بده آقای هشتم ام

با عرض معذرت به بزرگی قبول کن

از مادری کبوتر و از من که گندم ام

زائری بارانی ام آقا به دادم میرسی؟ بی پناهم خسته ام تنها به دادم میرسی؟

گرچه آهو نیستم اما پر از دلتنگیم ضامن چشمان؟آهو به دادم میرسی؟

یا جبـــــــــار...

4god-61 — Sat, 05 Sep 2009 12:16:18 GMT

" یا جبار"

با تعجب پرسیدم : " چرا جبار ؟ این همه اسم داره !

رب...

رحمان ...

رحیم ...

محبوب...

عزیز... "

خندید !

چشمای روشنشو به نگاه من گره زد و گفت :

" ولی جبار یه چیز دیگه س !

وقتی تموم عالم به تو پشت کرد و رفت ...

وقتی گوشه گوشه دلت پر شد از حس سقوط ...

اون وقته که ...

ببینم اصلا تو میدونی معنیش چیه ؟ "

شونه هامو به علامت ندونستن انداختم بالا .

خودش ادامه داد :

" جبار یعنی

جبران شکستگی من "

حرفش به دلم نشست .

خیلی زیاد ...

سایه معشوق اگر افتاد بر عاشق چه شد

ما به او محتاج بودیم ، او به ما مشتاق بود

مریم عندلیب

بهـــــــاره...بهار من...

4god-61 — Tue, 25 Aug 2009 12:30:18 GMT

گاهی و فقط گاهی اتفاقات عجیب و دوست داشتنی توو زندگی ادم میافته

که مزه اش هیچوقت فراموش نمیشه

توویه این دنیا که پیدا کردن یه دوست واقعی خیلی سخت به نظر میرسه

چی حسی پیدا میکنید وقتی با یه دوستی مجازی و تقریبا یه طرفه برخورد میکنید

بهاره عزیزم با اینکه خیلی وقته وبلاگی نداری

و من هیچ راهی برای جواب دادن ندارم

هیچوقت تنهام نذاشتی

تاحالا هیچکس رو مثه تو ندیدم

خیلی ماهی تو خودت یه فرشته ایی...

باورت میشه شب اول ماه رمضون داشتم پست پارسال رو میخوندم

همون که توو باعثش شدی

وقتی ان شدم دیدم پی ام گذاشتی ...نمیدونی چه حالی شدم...

میدونی بهاره قرار گذاشتم تا وقتی خدا نخواد اپ نکنم

اما این بار رو به عشق گل روی اپ کردم که بگم بی نهایت دوستت دارم بی نهایت بخاطر همه ی مهربونیات همه ی صبوری کردنات ممنونم

نمیدونم ولی از خدا میخوام یه روزی همه ی محبت هاتو یه جوری جبران کنم

دوستت دارم بهارمممممممممممممممم

4god-61 — Wed, 15 Apr 2009 16:40:18 GMT

نامي‌ نداشت. نامش‌ تنها انسان‌ بود؛ و تنها دارايي‌اش‌ تنهايي.

گفت: تنهايي‌ام‌ را به‌ بهاي‌ عشق‌ مي‌فروشم. كيست‌ كه‌ از من‌ قدري‌ تنهايي‌ بخرد؟

هيچ‌كس‌ پاسخ‌ نداد.گفت: تنهايي‌ام‌ پر از رمز و راز است، رمزهايي‌ از بهشت، رازهايي‌ از خدا. با من‌ گفت‌و گو كنيد تا از حيرت‌ برايتان‌ بگويم.

هيچ‌كس‌ با او گفت‌وگو نكرد.

و او ميان‌ اين‌ همه‌ تن، تنها فانوس‌ كوچكش‌ را برداشت‌ و به‌ غارش‌ رفت. غاري‌ در حوالي‌ دل.

مي‌دانست‌ آنجا هميشه‌ كسي‌ هست. كسي‌ كه‌ تنهايي‌ مي‌خرد و عشق‌ مي‌بخشد.

او به‌ غارش‌ رفت‌ و ما فراموشش‌ كرديم‌ و نمي‌دانيم‌ كه‌ چه‌ مدت‌ آنجا بود.

او به‌ غارش‌ رفت‌ و ما نمي‌دانيم‌ كه‌ چه‌ كرد و چه‌ گفت‌ و چه‌ شنيد؛ و نمي‌دانيم‌ آيا در غار خوابيده‌ بود يا نه؟

اما از غار كه‌ بيرون‌ آمد بيدار بود، آن‌قدر بيدار كه‌ خواب‌آلودگي‌ ما برملا شد.

از غار كه‌ بيرون‌ آمد هنوز همان‌ بود با تني‌ نحيف‌ و رنجور.

اما نمي‌دانم‌ سنگيني‌اش‌ را از كجا آورده‌ بود، كه‌ گمان‌ مي‌كرديم‌ زمين‌ تاب‌ وقارش‌ را نمي‌آورد و زير پاهاي‌ رنجورش‌ درهم‌ خواهد شكست.

از غار كه‌ بيرون‌ آمد، باشكوه‌ بود. شگفت‌ و دشوار و دوست‌ داشتني. اما ديگر سخن‌ نگفت. انگار لبانش‌ را دوخته‌ بودند، انگار دريا دريا سكوت‌ نوشيده‌ بود.

و اين‌ بار ما بوديم‌ كه‌ به‌ دنبالش‌ مي‌دويديم‌ براي‌ جرعه‌اي‌ نور، براي‌ قطره‌اي‌ حيرت. و او بي‌آن‌ كه‌ چيزي‌ بگويد، مي‌بخشيد؛ بي‌آن‌ كه‌ چيزي‌ بخواهد.

او نامي‌ نداشت، نامش‌ تنها انسان‌ بود و تنها دارايي‌اش، تنهايي.

*شاید اخرین اپ...

اگه بدی اگه خوبی حلالم کنیــــــــــد

از همه تون ممنونم برای همه چیز

خداحافظ همین حالا

عیدتون بهارتون زندگیتون مبارکـــــــــــــ

4god-61 — Thu, 12 Mar 2009 13:00:18 GMT

ای آنکه به تدبیر تو گردد ایام ای دیده و دل از تو دگرگون مادام

ای آنکه به دست توست احوال جهان حکمی بنما که گردد ایام به کام

ஜو هر روز که خدا را نافرمانی نکنند آن روز عید است ஜ

ஜ امام علی (ع) ஜ *'´¯`'*[گل] *'´¯`'*

صدای پای بهار آهسته آهسته می آید..............

آهسته اما امیدوار می آید

بگونه ای انتظار دیگر بار می آید

آری بهار باکوله بار سبز خویش می آید.

بهار را باید باور کرد..................

زیرا که او آهسته آهسته می آید....

(¯`*قصه ایی به زیبایی نان *'´¯)

یک مشت دانه گندم توی پارچه ای نمناک خیس خوردند، جوانه زدند و سبز شدند.

کمی که بالا آمدند دورشان را روبانی قرمز گرفت و همسایه ی سکه و سیب شدند.

*بشقاب سبزه آبروی سفره ی هفت سین بود*

دانه های گندم خوشحال بودند و خیال شان پر بود از رقص گندم زار های طلایی.

آنها به پایان قصه فکر میکردند به قرص نانی در سفره و اشتیاق دستی که آن را می چیند.

* نان شدن بزرگ ترین آرزوی هر دانه گندم است *

اما برگ های تقویم تندو تند ورق خورد و سیزدهمین برگ پایان دانه های گندم بود.

روبان قرمز پاره شد و دستی دانه های گندم را از مزرعه کوچکشان جدا کرد.

رویای نان و گندم تکه تکه شد .

و این آخر قصه بود...

دانه ها دلخور بودند ازقصه ای که خدا برای شان نوشته بود.

پس به خدا گفتند:

این قصه ای نبود که دوستش داشتیم این قصه ناتمام است ونان ندارد.

خدا گفت:

قصه شما کوتاه بود اما ناتمام نبود.قصه شما قصه جوانه زدن بود و روییدن.

قصه سبزی،قصه ایی که برای فهمیدنش عمری باید زیست...

.*'´¯`'*.قصه شما قصه زندگی بود و کوتاهی اش....*'´¯`'*.

رسالتتان گفتن همین بود...

خدا گفت:

قصه شما اگرچه نان نداشت اما زیبا بود به زیبایی نان...

فراموش نمی کنیم خوب ها و خوبی های سال گذشته را

فراموش نمی کنیم زیبا ها و زیبایی های سال گذشته را

و فراموش نمی کنیم خدا را که دوباره بهاری نو به ما هدیه کرد

خــــــدایا شکـــــــــر

دوستای مهربونم یادمون باشه

موقع تحویل سال برای همه دعا کنیم

آخه میدونی میگن لحظه تحویل سال دعای با اخلاص حتما قبول میشه

عید ها می آیند و می روند

ولی من بی صبرانه چشم به راه آن عیدی هستم

که وجود خویش را قربانی کنم

عید امدنت...یا مهدی...

خــــــــدا نزدیک است..

4god-61 — Thu, 19 Feb 2009 11:01:18 GMT

من خواب دیده ام که کسی میاد من خواب یک ستاره ی قرمز دیده ام و

پلک چشمم هی میپردو کفش هایم هی جفت می شوند و کور شوم اگر

دروغ بگویم کسی میاد کسی دیگر کسی بهتر کسی که مثل هیچکس

نیست و مثل آن کسی است که باید باشد و قدش از درخت خانه معمار

هم بلند تر است و صورتش از صورت امام زمان هم روشن تر

و اسمش آن چنان که مادر در اول نماز و در آخر نماز صداش میکند

یا قاضی الحاجات

است

و می تواند تمام حرف های سخت کلاس سوم را با چشم های بسته

بخواند من پله های پشت بام را جارو کرده ام و شیشه های پنجره را هم

شسته ام کسی می آید و شربت سیاه سرفه را قسمت میکند و نمره

مریض خانه را قسمت میکند و سهم ما را میدهد..

من خواب دیده ام..

فروغ فرخزاد

*ممنونم از همه ی دوستانی که توو نظرسنجیه اسم وبلاگم شرکت کردند

واکثرآ اسم قبل رو برای وبلاگ بهتر دونستن

به قول امیرحسین و بهناز "خدا نزدیک است" اونقدر نزدیک که حتی میشه توویه خوردن چای هم اوون رو حس کرد

گوارای وجودتون

چای با طعم خــــــــــــدا

*بهار من لطفا رویه ادامه ی مطلب کلیک کن

(البته کلیک برای عموم آزاد است مخصوصآ عاشقای واقعی)

4god-61 — Sat, 31 Jan 2009 12:17:07 GMT

*اسمه وبلاگمو عوض کردم نظرتون در مورد اسم جدید چیه؟*

عاشق اگر نباشی ، خدایی نخواهی داشت

4god-61 — Mon, 26 Jan 2009 11:42:18 GMT

سهراب نیستم و پدرم تهمتن نبود.اما زخمی در پهلو دارم. زخمی که به دشنه ای تیز، پدر ، برایم به یادگار گذاشته است.

هزار سال است که از زخم پهلوی من خون می چکد و من نوشدارو ندارم.

پدرم وصیت کرده است که هرگز برای نوشدارو برابر هیچ کیکاووسی ، گردن کج نکنم.

و گفته است که زخم در پهلو و تیر در گرده ، خوشتر تا طلب نوشدارو از ناکسان و کسان.

زیرا درد است که مرد، می زاید و زخم است که انسان می آفریند.

پدرم گفته است : قدر هر آدمی به عمق زخم های اوست.

پس زخم هایت را گرامی دار.

زخم های کوچک را نوشدارویی اندک بس است ،

تو اما در پی زخمی بزرگ باش که نوشدارویی شگفت بخواهد،

و هیچ نوشدارویی ، شگفت تر از عشق نیست. و نوشداروی عشق تنها در دستان اوست.

او که نامش خداوند است.

پدرم گفته بود که عشق شریف است و شگفت است و معجزه گر.
اما نگفته بود که عشق چقدر نمکین است

و نگفته بود او که نوشدارو دارد، دست هایش این همه از نمک عشق پر است

و نگفته بود که او هر که را که دوست تر دارد ، بر زخمش از نمک عشق بیشتر می پاشد!

زخمی بر پهلویم است و خون می چکد

و خدا نمک می پاشد.من پیچ می خورم و تاب می خورم

و دیگران گمانشان که می رقصم !

من این پیچ و تاب را و این رقص خونین را دوست دارم،

زیرا به یادم می آورد که سنگ نیستم ، چوب نیستم ، خشت و خاک نیستم، که انسانم.

پدرم وصیت کرده است و گفته است: از جانت دست بردار. از زخمت اما نه ،

زیرا اگر زخمی نباشد، دردی نسیت و اگر دردی نباشد در پی نوشدارو نخواهی بود

و اگر در پی نوشدارو نباشی، عاشق نخواهی شد و عاشق اگر نباشی ، خدایی نخواهی داشت...

دست بر زخمم می گذارم و گرامی اش می دارم،

که این زخم عشق است و عشق، میراث پدر علیه السلام است.

*بچه ها برای شفای همه ی بیماره دعا کنید مخصوصا یه پسر کوشولویی که همسایه بهناز ایناست

امن يجب المضطر اذا دعاءه ويكشف السؤ

مست بین الحرمینم آره مجنون حسیــــــنم

4god-61 — Thu, 25 Dec 2008 13:10:18 GMT

خون حسین و اصحابش کهکشانی است که بر آسمان دنیا راه قبله را می نمایاند...

آنان را که از مرگ می ترسند از کربلا میرانند و مگر نه آنکه گردن ها را باریک افریده اند تا در مقتل کربلای عشق آسانتر بریده شوند؟

سر مبارک امام عشق بر بالای نی رمزی است بین خــدا و عشاق

یعنی این است بهای دیدار

آنکه با پای اختیار قدم در طریق کربلا نهاده است میداند که اسرار جز بر سرهای بریده فاش نخواهد گشت...

میداند که خون حرم سیداشهداست و زنهار این نه رازی است که بر اغیار فاش شود...

سید شهیدان اهل قلم مرتضی اوینی

به یاد داری تا به آن برسی چندین بار به زمین خوردی؟ولی دویدی با عشق...

آغوش گرم بابا دیگر نازک است...تو میله ایی را در آغوش گرفته ایی... این نیزه است..

آن بالا سر بابا است..بابا خواب است...تو زیبای بابایی ... تو عشق پدری...

میدانم که اورا میخواهی ...ولی اینبار دیگر او خوابیده ...

او صدایت را می شنود و می گرید...دستهایش نیست وگرنه حتما در آغوشت می گرفت...خاکستر زیر پایت سوزان است ولی نه به اندازه ی قلب کوچکت...

آری میدانم زیبای آسمانی میدانم گریه تو برای سوختن پایت نیست...برای تشنگی هم نیست..

قطره قطره اشک تو فریاد عشق تو برای باباست که میچکد ..وجودت را با قطره های اشک به درون تشت ریختی...

این خون قلب کوچک عاشقت بود رقیه.............

تقدیم به ماه بنی هاشم

کسی میبرد سوی خیمه ها نعش نگاهت را

و در جام شفق می ریخت طعم تلخ آهت را

تو زانو میزدی به خاک و پشت آب خم میشد

و می بوسید لب های عطش چشم سیاهت را

تو در رقص جنون و مشک اشک افشان و دل بی تاب

چه زیبا یاوری کردی امیر بی سپاهت را

کبوتر های دستت را که پردادند نالیدی

بیا خورشید تنـهایم بیا کشتند ماهت را

و آن سوتر بدون جذبه دستان سرسبزت

به قربانگاه میبردند تنها تکیه گاهت را

ببین پروانه های تشنه ات در دشت می چرخند

و معصومانه می جویند آغوش پناهت را

در اوج لحظه های شوم و حسرت جان دادی

کسی میبرد سوی خیمه ها نعش نگاهت را

تو را میخوانم یا حسین ...که به درگاهت تقرب جوویم ... تا کمکم کنی ...

آنگاه به خــــدا برسم وطلا شوم...

یا حسین مرا هم به خانه ات دعوت کن برای همیشه تا به تو تکیه کنم و توکل تا انتها

نگران محرم نیستم که آن روز همه به خانه ات مهمانند

نگران روزهای بیرون از محرم وصفرم ...روزهایی که خواص مهمان تو اند...

آن روز من کجایم؟

توویه عزاداری هاتون منو و همه دوستای وبلاگی رو از دعای خیرتون فراموش نکینی